TEATRO TEATRO TEATRO

O próximo 27 de marzo celébrase o Día Mundial do Teatro, dentro do calendario do Libro e da Lectura.

Un xénero con dúas vertentes (ler e mirar, ser lector ou espectador, publicar e representar) e múltiples axentes (que van desde a autora ou autor ao tramoia). Pero ás veces ter tanto non é o que máis presta e así podemos constatar que nin se le moito teatro nin se acude demasiado ás salas onde se representa.

Aínda así, sabemos que todo ha de cambiar se nos empeñamos en facelo visible.

Agora, lembramos outras entradas deste blogue (para presentar premios como O punto da escarola, novidades como Restaurante Farruco ou aquela outra titulada "O teatro tamén se le") e introducimos algún que outro título que nos fascina.

POESÍA. Para facer boca.

Poesía necesaria, como escribía Celaya e titula García Teijeiro.

Poesía para todos os días, aínda que o 21 de marzo a fagamos protagonista das nosas lecturas.

Poesía para todas as idades, para todas as personalidades, para todos os estados.

Poesía imprescindible na música, no recitado, nas lecturas públicas e privadas.

E para facer boca... ter sempre presentes as antoloxías, as seleccións poéticas, as ocasións nas que abrimos un libro e catamos un poema. As antoloxías permíteno: atopar varias voces e escoller as que nos "tocan" para seguir buscando eses libros e eses autores /as.

Para mostra algún botón:

Os nosos versos de Antonio García Teijeiro en Anaya

Antoloxía da poesía galega para nenos de Susaeta

O libro dos cen poemas de Álvarez Cáccamo e Marisa Núñez

Poetízate de Fran Alonso

...

De libros e bookcrossing

A paixón de Alexandra, escrita por Xulio Ricardo Trigo e traducida por Eva Lozano. O autor (tamén artista plástico) é galego pero vive en Cataluña desde o 65; escribe en catalán literatura xuvenil, poesía e narrativa para adultos. Podemos seguir o seu diario persoal na rede El violinista celest.

Esta obra, publicada na colección Fóra de xogo, é unha novela de mulleres, de mozas de orixe estranxeiro que se atopan nun instituto de Barcelona, comparten experiencias e móvense polo mundo da música e a literatura, ao tempo que maduran e queiman etapas. Lemos: “(...) -É unha páxina especial para solitarias coma ti e mais coma min. Entraches algunha vez en Bookcrossing? Ou, mellor dito –di rindo-, sabes que é, o bookcrossing? Sei inglés dabondo como para adiviñalo, pero dígolle que e soa a “libro” máis un xerundio. Ela constrúe un neoloxismo con acento arxentino... -Un xerundio? Si: “libreando”, non é? -Pero crossing quere dicir paso ou cruzamento –dígolle facendo a sabia-. Podería ser: “pasando os libros”. -Regio! Sos toda unha anglófila vos!. (...) Na pantalla aparece a páxina principal de bookcrossing-spain.com e a discusión sobre a arxentinidade queda pendente. A miña amiga procura rapidamente a páxina catal´qa e entra no foro onde hai mensaxes de todo tipo. -Hai outra acepción de bookcrossing que sería algo así como liberar ou deixar á súa sorte. Pero os membros do bookcrossing tentamos que as liberacións sexan un chisco controladas. Deixamos os libros en algures e facemos unha ficha na páxina; despois tentamos seguirlles a pista. -É dicir que intercambiades libros. (...)"

MIGUEL DELIBES

Hoxe queremos traer á rede de lecturas un dos libros de Delibes: Tres pájaros de cuenta. Unha vez, alguén nos contou que con ese libro conseguira entusiasmar a toda unha aula de 5º (daquela EXB). Un bo día a profesora leulles un capítulo, e xornada a xornada tivo que ir completando esas lecturas ata dar remate á historia, tal como lle foron pedindo e tal como ela ía retrasando ese final. Pero non rematou aí a experiencia, unha nai preguntou ao cabo duns días por outros libros semellantes a ese pois quería facerlle un agasallo ao fillo que non parara de falarlle del día a día. Noutra ocasión, un pai comentoulle como tivera que colaborar coa filla formando unha colección de cromos de natureza. No quiosco faláronlle dos rapaces que seguían unha publicación, tamén relacionada co tema. A profesora segue a contalo: a mellor experiencia de fomento da lectura, unha revolución!

Así funcionan os bos libros, os bos autores e as boas profesoras que se emocionan e contaxian ese entusiasmo ao seu alumnado. Pode ser un bo momento para recuperar estes relatos pegados á natureza e lembrar a este autor con orgullo de campo e terra. De paso, podemos reler, retomar... as obras deste autor que nos emocionou moitas máis de Cinco horas horas con Mario ou entender mellor cando tiñamos a man El príncipe destronado...

SOPA DE NADA

A modo de antiga receita, o autor recolle un conto popular e realiza unha versión, reelaborándoo para conseguir esa Sopa de nada cos ingredientes engadidos dun anaco de humor e unha chisca de valores morais relacionados coa necesidade de combater a usura e a falta de solidariedade.
Unha verdadeira fábula coa que se aborda a problemática creada polas grandes diferenzas económicas, ao tempo que se propón unha maneira de solucionala a base de enxeño e imaxinación.
A necesidade de compartir e ser solidarios fronte ao egoísmo preparado á maneira dun conto acumulativo. A imaxe simbólica dos personaxes tal e como se nos transmitiu desde vello no que os raposos son astutos, os gatos intelixentes, os cans fieis e os ratos... que serán os ratos?
Pensemos, mentres gozamos dos textos de Darabuc e das ilustracións de Rashin Kheiriyeh nesta novidade da colección O de OQO

O lobo na poesía de Novoneyra

Pode que as historias de lobos se atopen de actualidade por series como Crepúsculo pero tamén pola presenza da poesía de Nononeyra:

Cousos do lobo!
Caborcos do xabarín!
Eidos solos
onde ninguén foi nin ha d’ir!

O lobo! Os ollos o lombo do lobo!

Baixa o lobo polo ollo do bosco
movendo nas flairas dos teixos
ruxindo na folla dos carreiros
en busca de vagoada máis sola e máis medosa…

Rastrexa
parase e venta
finca a pouta ergue a testa e oula
ca noite na boca…


Cousos do lobo!
Caborcos do xabarín!
Eidos solos
onde ninguén foi nin ha d’ir!

O lobo! Os ollos o lombo do lobo!

Baixa o lobo polo ollo do bosco
movendo nas flairas dos teixos
ruxindo na folla dos carreiros
en busca de vagoada máis sola e máis medosa…
Rastrexa
parase e venta
finca a pouta ergue a testa e oula
ca noite na boca…

Uxío Novoneyra Os eidos (I)

E outro máis...

Valdelobos de Carlos Laredo, publicado na Colección Catavento de Tambre edicións.

Aquí non hai lobishomes, só interese polo lobo como animal mítico e totémico, como representante dun mundo de natureza respetada que está chegando á súa fin.

A irresistible atracción que sente polo lobo un mozo de cidade fai que comparta verán cuns amigos do rural. Estes son veciños dun lugar arredado en Mazaricos, que leva este nome, Valdelobos.
A novela que comeza coa noticia dun ataque de lobos ao gando fai interesantes achegas acerca das diferenzas entre a rapazada da cidade e do rural, da súa maneira de pensa re actuar.

UN LIBRO MÁIS DE LOBOS e lobishomes

O lobishome de Candeán de Paula Carballeira, publicado en Costa Oeste da Editorial Galaxia. Un poema de Álvaro de Campos introduce cada unha das tres partes nas que se estrutura esta novela de trinta pequenos capítulos. Así comeza o relato: “Esas non eran horas para andar polos camiños. Dicíao o frío, que lle conxelaba os dedos e ata os pulmóns cando respiraba. Dicíao o orballo, que lle enchoupaba a carne. Berrábao o vento, que a enxordecía. Pero el parecía non escoitar nada. El abríalle paso entre os toxos e as silvas, apurábaa, nin sequera miraba por se o seguía ou non. Houbo un momento en que a ela todo se lle volveu irreal, coma nun soño. Só o bafo que formaba unha nubiña branca diante dos seus fociños a convenceu de que, en realidade, ela estaba camiñando polo monte de Candeán ás tres da mañá detrás dun rapaz que case non coñecía. E xa estaba ben de carreiros que non existían antes de que eles pasasen por alí.”

MÁIS LIBROS DE LOBOS e lobishomes

A herdanza do Marqués de Conchi Regueiro, con ilustracións de Noemí López, publicado na colección Meiga Moura de Baía editorial. Novela estruturada arredor de dúas narradoras: Xandra, que pertence aos Negro (unha familia maldita, de corredores) e Zoila (acaba de chegar á aldea con súa nai e a parella desta, Mati) que participa a través dos correos electrónicos que envía a un amigo. Dúas rapazas na adolescencia, dúas mulleres cunha situación diferente e no medio o mito dos corredores ou lobishomes. Unha trama na que atopamos tamén descubrimentos científicos e empresas de mercenarios que buscan asasinos.

LIBROS DE LOBOS, tamén no entroido

O lobo da xente, un cómic de Moxom publicado dentro da colección Vicente Risco, na editorial BD Banda. Trátase dunha adaptación libre do relato de Vicente Risco coñecido con este mesmo título. Na obra recóllese a participación deste escritor como personaxe principal que conta unha historia, esta, aos á rapazada que lle pide contos. Unha nova versión do mito do lobo da xente, ou máis ben, da loba. Esa muller que por unha maldición da nai se transforma en loba determinadas noites e só se liberará do feitizo cando alguén queime a pelica que a aprisiona.

Máis música

A NENA E O GRILO. Segunda entrega da colección Q son de OQO, un libro CD – DVD, no que as cancións compostas por Magin Blanco, Uxía Senlle e Joao Afonso son interpretadas por Guadi Galego, Ugía Pedreira, Fred Martins e Uxía Senlle. O coro de nenos e nenas que cantan en éuscaro, saharauí, francés, húngaro... sumado aos diferentes estilos, ritmos e músicas achéganlle un acento multicultural moi do gusto da rapazada e dos adultos que median entre estes e os produtos culturais. Da man da nena e o grilo, como protagonistas que conducen a historia que pasea polas cancións e se vai pousando nas ilustracións de Iván Prieto. Estas están realizadas a base de recortes con diferentes tonalidades e texturas, dándolle un papel moi importante ás palabras que plasma con distintas tipoloxías e modelos, nuns colaxes de estética contemporánea que bebe dos medios de comunicación de masas especialmente dos carteis e publicidades. Unhas ilustracións que nos remiten á obra plástica deste artista que traballa especialmente no campo da escultura e cunhas formas que crean un certo desasosego polo estáticas, inexpresivas e surreais. Este autor xa tiña colaborado coa editorial no álbum O baúl dos ladróns.

O VIXÍA NO CENTEO

Estes días, mentres se daba noticia da morte de J.D. Salinger, en Galicia lembrábamos a súa obra xuvenil, O vixía no centeo, traducida e publicada e publicado por Xerais hai xa anos...

Había que preguntarlle a Freixanes, director da editorial por aquela época, como foi a negociación dos dereitos, e pode que nos sorprenda coñecer a sensibilidade de alguén tan lonxano e "pouco sociable" (como se dicía deste autor) en relación a unha lingua como a nosa.

A historia dos tres días que Holden Caulfield pasa en Nova York, tres días de fuxida cara adiante nos que vai rematando con todo e nolo conta coas súas palabras, coa opinión que o mundo dos adultos lle merece, coa escuridade que o rodea agás esa fírgoa de luz pola que se cola o sentimento de tenrura cara ao irmán pequeno. Unha personalidade extremadamente sensible que se converte no prototipo de adolescente rebelde e inconformista que será referencia en moitas outras novelas dirixidas ao lector adolescente. Unha delas é Frío, frío de Óscar Calato, publicado por Galaxia e recollido nunhda das entredas deste mesmo blogue.

SOIDADES

De Trafegando ronseis para Rede lectura...

Fermosísimo libro este de Neus Moscada ilustrado por Chiara Fatti: Soidades está editado por OQO. Só coa portada e co título sabemos que temos un xoia nas mans. O conto lévanos da man dos diferentes significados da palabra Soidade, pero desde un punto de vista positivo, contrariamente ao significado que a palabra adoita denotar; non hai tristura nin perda, senón que hai tranquilidade, satisfacción. Todo isto ilustrado especial e sinxelamente en branco e negro sobre fondos de cor. Porque esta sensible nena que nos fala de estar soa só o está en aparencia, posto que todo o que ela fai pode ser compartido, sendo algo valioso, único, fóra do aburrimento sendo cotiá. ... porque só estando soa cheiro os verdes do campo: verde pera, verde verxa, verde envexa... Cantos verdes haberá?

Un libro de Charo Pita

Trafegando ronseis pásanos o seguinte comentario:

Fermosísimo este libro, Velliñas de Charo Pita con ilustracións de Fátima Afonso que nos devolve trazos propios dos contos tradicionais e nos levan á vellice, todo un agasallo da natureza. Porque as dúas velliñas que protagonizan este conto -cunhas ilustracións marabillosas- son aventureiras, alegres e valentes. Fantasía, humor... abride o conto e sorprenderédesvos.

"A gran viaxe do señor M."

Mellor libro do ano 2007 en Canadá, A gran viaxe do señor M, é un álbum con texto de Gilles Tibo traducido por Emma Lázare con ilustracións de Luc Melanson. Publicado por Kalandraka. Un libro que trata sobre a perda dun ser querido e o tempo de dó posterior. Ao Sr. M. acaba de morrerlle o fillo. Cunha cadeira e un osiño viaxa polo mundo. Percorre parques solitarios, circos despois das funcións, castelos de area... anda por lugares que reflicten a tristeza do seu interior, vai entre xente que case non ve ... ata que atopa a un neno da guerra coa familia desaparecida e que só ten unha boneca de trapo. Daquela, el arránxalle unha cadeira, sentan un ao lado do outro observando o horizonte, préstalle o osiño e o neno cóntalle a historia da boneca; viaxan xuntos e ... cóllense da man. Un libro triste porque tristes son as perdas. Un libro infantil porque tamén os nenos e as nenas sofren Un libro cheo de poesía e delicadeza, no que as imaxes reforzan os sentimentos de dozura e melancolía.

O libro das M´Alicias

Trafegando ronseis pásanos o seguinte comentario:

Fermosa reedición dun libro diferente, vangardista, atrevido, estraño. O libro das M´Alicias de Miquel Obiols, ilustrado por Miguel Calatayud, foi seleccionado no VI Simposio sobre Literatura Infantil Española, organizado pola Fundación Germán Sánchez Ruipérez en xuño de 2000, como unha das cen obras da Literatura Infantil española máis representativas do século XX. Editado por pirmeira vez en 1990, é unha curiosa e divertida reescritura do personaxe de Alicia no País das Marabillas. Doce historias fantásticas nas que a protagonista vive nun mundo disparatado que se conforma no noso maxín coas incribles ilustracións que no libro nos ofrece, xogando con cores chamativas e ilustracións ateigadas.

Desde logo, un libro chamativo desde todos os puntos de vista que paga a pena non esquecer.

LIBRO - DISCO

TIC - TAC, unha novidade de Kalandraka.

Un libro con ilustracións en linogravado de Marc Taeger, prólogo de Santiago Auserón e epílogo (que de todo ten) de Xurxo Souto. As colaboracións musicais da man e voz de Xabier Díaz, Guadi Gallego, Carmen Rey, Ruote,... coas pezas: O reloxo de Alberte, O libro, A choiva, Un vello, O traxe de metal, A cunca, Imos contar un conto, O crocodilo, No mar, Son un trasno, O reiseñor, Rock do porco celta, O moucho chosco, Un dous tres, O jai jai e Arrolo

Recomendado a partir dos 3 anos

Tal como se nos di na presentación editorial é un libro para ver, escoitar e cantar, tanto en familia como na escola.

PREMIO MERLÍN DE LITERATURA INFANTIL

O xurado do Premio Merlín de literatura infantil 2009 sinalou que Mil cousas poden pasar. Libro I "vai mostrando unha serie de pezas que acaban conformando de xeito totalmente natural un mosaico fermoso e único, construíndo un imaxinario propio e un mundo fantástico orixinal e novidoso, sólido e sen fisuras. Grazas ás pequenas (ou grandes) historias dos personaxes que habitan a cidade de Nil, descubrimos un universo que transcende os límites desta novela e que non recorre a tópicos anteriores da literatura infantil". Unha descuberta, a deste autor, que comezara a sorprendernos en A pedra e as formigas pero que agora asume un surrealismo pleno e divertido preñado de onomatopeas e ironía. O que tal pode pasar (no mundo dentro do mar e no mundo fóra do mar) só poderedes coñecelo despois de ler texto e ilustracións deste creador que traballa a dúas mans. Un gran acerto, desde o formato ao contido, desde o premio á evolución de Jacobo Fernández Serrano. Unha gran obra que esperamos continúen outros libros nos que sigan a pasar cousas. Xa non poderá defraudarnos!

LIBROS CON SEGUNDA PARTE

O Brindo de Ouro. II A Táboa da Hospitalidade de Xesús Manuel Marcos. 2ª novela da serie ambientada nas montañas orientais de Galicia que comezara con A chamada do Brindo que resultara premio Merlín de Literatura infantil no 2004. Literatura épica na que po ben e o mal se cruzan. Pobos (arxinas, alobres…) con gardiáns que vixían e meigas que len na natureza, con guerreiros e artesáns que loitan pola supervivencia… Unha verdadeira saga con orixinais personaxes e unha lingua rica e propia da zona. Recoñeceremos os lugares, pois como nos versos de Novoneyra os topónimos vanse plasmando na escrita. Poderosa 2. Diario dunha rapaza que tiña o mundo na man do brasileiro Sèrgio Klein. Tamén esta é a segunda entrega da serie protagonizada por Joana Dalva, unha adolescente coa capacidade de facer real todo o que escribe coa man esquerda. Pero a rapaza non é poderosa só por iso: a maneira na que se enfronta á súa realidade cun irmán pequeno, uns pais separándose e unha avoa enferma; unhas reflexións que nos fan pensar e unha forma de actuar con responsabilidade ante o mundo. Dous títulos que permiten continuar lecturas, acompañar uns personaxes xa amigos e fomentar a lectura entre adolescentes. Ambos na colección Fóra de xogo de Xerais.

OUTRO LIBRO DE NEIRA CRUZ, a ter en conta

Violeta non é violeta de Xosé Antonio Neira Cruz con ilustracións de Judit Morales (ganadora do premio Lazarillo e Nacional de Ilustración) Violeta non é violeta, pero sí o foi aquel primeiro día no que seu pai a veu desa cor e dixo: é violeta. Así llo contaron. Leamos: " (…) Porque, malia selo durante tan breve tempo, ela xa era Violeta. E ía selo para sempre. -Para sempre? -Si, para sempre. A palabra “sempre” parécelle enorme a Violeta. Parécelle que ten centos de es, cando en realidade, “sempre” só ten dous es. Un ao comezo e outro ao final. “Sempre" é unha palabra que Violeta nunca utiliza. Pero “nunca” é outra palabra que tampouco lle gusta demasiado. Endexamais lle poñería “nunca” como nome a ninguén. Aínda que fose a primeira palabra que un pai pronunciase no primeiro intre de vida de alguén. Ben pansado, tampouco lle gusta “endexamais”. “Nunca” e “endexamais” son palabras que só poderian dar nome ao tempo. E o tempo xa se chama tempo. Que se saiba o tempo non parece interesado en cambiar de nome.” Unha historia de sensacións e sentimentos, de sensibilidade extrema e identificación coa infancia. Unha historia na que irrumpen as novas formas de familia dun xeito tan natural como a vida mesma, onde se reflite a realidade, e a rapazada pode lerse sen sentirse estraña nin diferente.

MÁIS LIBROS CON PREMIO

O PUNTO DA ESCAROLA Subtitulada “Titiriópera en tres actos composta polo Mestre Choupín para ser representada no Salón do Trono do Real Formigueiro da Horta”. Unha peza teatral de Xosé Antonio Neira Cruz, con ilustracións de Marcos Calo, publicada por Baía Edicións. Na introdución á obra explícasenos que aínda coñecendo a súa existencia só se puido atopar a peza grazas ás investigacións do musicólogo Davi Zinho Cempés, que dou con ela encadernada dentro dunha revista de calceta, e aparece a definición da mesma como unha “titiriópera mordaz, absurda, acumulativa e deseñada contra calquera poder establecido porque si”. A continuación recóllense unha selección de críticas especializadas da época entre as que podemos ler a de Il Corriere Della Sera, CasaHamlet ou Le Courier de Casablanca. Unha presentación detallada dos personaxes é o pórtico de entrada aos tres actos da obra que se desenvolve nun claro da horta o no salón do trono porque tanto ten e todo seu porque.

Entre insectos e músicos, mentres tememos que a barbantesa acabe con algún inocente, asistimos aos diálogos entres as formigas obreiras que cargan e cargan… e as conversas de todo ese grupo de animaliños. Un ritmo trepidante salpresado de cancións e chiscadelas. Neira, que xa se fixera co premio Lazarillo con outra obra de teatro A noite da raíña Berenguela volve a retomar o xénero, neste caso cunha obra para títeres coa que acada o premio Barriga Verde de textos para teatro de monicreques 2008.

CANTOS DA RULA

Cantos da rula, un libro de poemas de Concha Blanco publicado por Edicións do Castro, empresa fundada por Isaac Díaz Pardo.

Despois de Pepe Cáccamo con Lúa de pan, Helena Villar con Na praia dos lagartos, Marica Campo con Abracadabras, aparece este poemario que acada o Premio Arume de poesía 2007. Un premio a libro de poesía infantil, unha rareza que merece recoñecemento, pois é a Fundación Neira Vilas, unha institución á que non lle sobran os cartos quen o fai e o mantén. Un manchea de poemas escritos por unha autora que normalmente escribe narrativa, pero que aquí se descubre como creadora de versos para ler e gozar, para reler e xogar aos contrarios ou a adiviñar, como veremos no poema que recollemos como aperitivo. As ilustracións semellan feitas a bolígrafo azul, situadas entre os debuxos infantís clásicos dunha época e as propias de Vizoso co aire de sempre, lembrando a Seoane, o Vizoso que recolle a tradición. Adiviñas: Xoguemos a descubrir cos sinais que eu vos dou, adiviñas moi sinxelas saídas do corazón. Pican como ortigas. Formigas. Fan furados nas hortas. Toupas. Bate no corazón un montón. Corazón. Cola de peixe e melena. Serea. Son cen... cocéndose na perola. Centola. Para o caloroso e o frioleiro. Sombreiro. No ceo brillando, vela. Estrela.

UN GRAN SOÑO

Trafegando ronseis envíanos o seguinte comentario:

Un gran soño, escrito e ilustrado por Felipe Ugalde e publicado por Kalandraka.

Este fermosísimo álbum mereceu o II Premio Internacional Compostela para álbums ilustrados.

Un relato moi sinxelo, apenas unha frase por páxina, que fala de ambición, de facerse grande a costa do que sexa, ata que o protagonista, un crocodilo famento de fama, topa algo ou alguén máis forte, e aínda así, prefire enfrontarse. Ou quizais o único que quere este simpático animal é converterse en estrela, porque todos envexamos o Universo.

As ilustracións son impresionantes, dominan o libro con total fereza e ao mesmo tempo sutilidade. Chaman a atención os contrastes de cor e a magnitude do debuxo.

En fin, un álbum para recrear a vista.

CAPITITÁN CALABROTE

De parte de Trafegando ronseis:

Capitán Calabrote é un conto "clásico", ou o que entendemos por clásico no sentido máis xeral do termo: un conto que vai de piratas, de illas desertas, de tesouros agochados, de amizades... E sobre todo vai de xenerosidade. Porque o protagonista desta historia anceiaba sobre todo a soidade na súa propia illa e acabou comprendendo que é mellor compartir que loitar.

O mellor da historia? Que baixo a temible aparencia dun pirata malo, malísimo, agóchase a figura dunha persoa de nobre corazón.

As ilustracións... en fin, novamente, teño que dicir que me encantan: dominan absolutamente o texto grazas ás fortes cores e ao movemento que transmiten.

Un mundo exótico para soñar. Así é Capitán Calabrote de Alberto Sebastián, ilustrado por Carles Arbat, editado por Kalandraka.

PICURRUCHOS

Trafegando ronseis envíanos o seguinte comentario:

Fermoso álbum de OQO, tal como adoita suceder.

Picurruchos de Mar Pavón con ilustracións de João Vaz de Carvalho, fálanos do absurdos que somos cando decidimos prohibir algo que non se sustenta en ningunha base fiable.

O libro rebosante de humor non xoga tan só coas ilustracións senón tamén coa tipografía e coa achega dun narrador que decide inmiscirse para poder rematar con ironía a historia.

Como ningún de nós saberá seguramente que son os "picurruchos", o ilustrador resólveo debuxando unha especie de vermes luminosos de aparencia máis simpática ca outra cousa. Un símbolo máis do sentido do humor que se desenvolve no álbum.

Por suposto, unha ensinanza: que se non sabemos o que comemos mellor nos gustará... fóra prexuízos!

A illa dos cangrexos violinistas

Trafegando ronseis pásanos o seguinte comentario:

Fermosísimo álbum, fermoso texto e fermosas ilustracións: así é este libro, A illa dos cangrexos violinistas, con texto de Xavier Queipo e ilustracións de Jesús Cisneros editado por OQO.

Unha nena que ansía saber. Lembranza de que sempre temos algo novo que aprender. Respecto á vellice. Natureza en estado puro. Estes e outros son os temas que nos propón a lectura deste texto, tan ben acompañado por unha ilustración estilizada, maiormente humana, elegante, con fondos mixtos de cor, agochados case baixo a importancia do representado.

Chegaremos á conclusión de que tan importante é o sabido como o que nos falta por aprender, nunha retroalimentación entre maiores e nenos que nunca debe rematar.

As imaxes son poesía, como poética é a historia onde a natureza animal cobra protagonismo polas súas accións, sempre ao servizo da personaxe principal.

MARTA TEN A SOLUCIÓN

Marta ten a solución de Ana Mª Fernández con ilustracións de Patricia Castelao, publicado na colección "Os duros de Árbore" da editorial Galaxia.

É un libro que trata de libros: Conto Novo quere ter a mellor historia, con ese obxectivo pon un anuncio para buscar a mellor personaxe; van chegando uns detrás dos outros: un caracol, un coello, un lobiño, un elefante, o pirata Matamares, ... e a todos rexeitaba porque van morrer e el busca un inmortal, un personaxe tan bo que non poida morrer. Os veciños considéranno un fachendoso pero Marta, unha nena, di que ten a solución para esa busca; lévao á biblioteca da casa da cultura e ensínalle os ollos dos nenos que están a ler.

Leamos con eles: “- Cando abrimos un libro os personaxes que están adormecidos no seu interior espertan e volven contar a súa historia unha e outra vez sen se cansaren nunca. - Non entendo o que me queres explicar. -Pensa no personaxe de Carapuchiña Vermella, no do Lobo, no do Gato con Botas... Cres que morrerán algunha vez? Ningún protagonista dun conto morrerá se ten lectores que o lean. Entendes agora o que trato de explicar? -Coido que tes toda a razón. Estou perdendo o tempo en escoller un protagonista inmortal e non existe... -Pero si existen historias inmortais. Debes inventar unha fermosa historia e seguro que nunca morrerán os seus protagonistas.”

FIZ, O COLECCIONISTA DE MEDOS

Un álbum de Fina Casalderrey, ilustrado por Teresa Lima e publicado en OQO.

Unha obra sobre os sentimentos e as emocións:

Que facer cos medos?

Sufrilos? Sumalos? Coleccionalos?

Comeza Fiz padecéndoos, tendo medo á escola, aos monos, ... incluso a si mesmo cando non se recoñece. A avoa dálle unha idea: "Se coleccionases todos os medos que tes, serías o campión do mundo".

E Fiz vainos metendo nun baúl. Como o baúl é grande tamén pode meter os dos seus amigos. Asústanse cando o abren e os ven pero mátanse á risa cando pechan a tapa.

Así descubrimos que a mellor terapia contra os medos é rir. Cando o corpo ri os medos teñen que saír, non lles queda outra.

Que facer cos medos? Rir!!!

"ÁS DE BOLBORETA" de Rosa Aneiros

Ás de bolboreta de Rosa Aneiros. Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil 2009. Aquel día de xuño no que Rosa Aneiros nos acompañou falando de clubs de lectura aínda non se fixera público que era a ganadora do Premio de Literatura Xuvenil e do Premio Xerais de Edicións Xerais de Galicia. Falaba ela de encontros con lectores e lectoras, de como os libros lle pertencen tamén a quen os le, deixando de ser propiedade da autora... falaba Rosa Aneiros deses personaxes que nos acompañan a unhas e outras xa para sempre. Agora entréganos nestas Ás de bolboreta as vidas dunha xente que vai e ven por unha cafetería adiante. Un bar “Luzada” rexentado por unha moza que como centro dunha circunferencia atende aos parroquianos, aos de aquí e aos de alá, ao avó co neto vido de lonxe e ao malencarado que observa aos fillos que xa non lle pertencen mentres camiñan cara á escola, á que fai a limpeza e ao que conduce o taxi, ao paquistaní e á nixeriana... todos entran e saen nese bar e, a través dela, tamén coñecemos aos donos enfrontándose á enfermidade e á vellez. Unha cámara fixa –ao estilo de Smoke - semella situarse nese edificio para dar unha visión complexa dun mundo de mestizaxe no que coinciden os que foron emigrantes antes e fóra cos que están chegando desde diferentes lugares. Un espello no que se reflicten os rostros e os problemas dun presente convulso.

A DAMA DA LUZ

Trafegando ronseis pásanos o seguinte comentario:

Fermoso libro, fermoso texto, fermosa historia, fermosas ilustracións. A dama da Luz de Agustín Fernández Paz, ilustrado e ideado por Jorge Magutis, é unha xoia bibliográfica que debemos ter nos nosos andeis. Para abrila de cando en vez. Para deter o esquenzo de historias máxicas.Unha historia fantástica que conta a loita perenne entre o Inverno e a Primavera, -seres fantásticos que viven nunha vila mariñeira moi diferente á que existe actualmente- da man do avó de Marta, protagonista e gardián dun segredo do pasado que relata agora con tenrura á súa neta para que esta comprenda a transformación e a ledicia do entendemento. Porque a vida tamén sabe ofrecer marabillas, como esa flor que descubrirá a nena nunha fenda, unha flor que é quen de medrar entre o asfalto como triunfo da natureza. E que é a fin dun relato marabillosamente nostálxico.

Un álbum de Xerais.