A tradución é de Mª Xesús Bello Riva, e a editora é -de novo- Xerais, acompañando ao texto as ilustracións da mesma autora. Unha edición moi coidada, coa letra e o deseño que anima a ler, e a seguir facéndoo nas seguintes ocasións que a creadora nos reserve.
Continúa a historia de Jacob, pagando pola vida do seu irmán Will, na busca do pai nesa terra do outro lado do espello, sempre na compañía de Fox -a muller raposa- e á busca de tesouros (¿que outra cousa pode facer un cazatesouros?). Tesouros que ás veces son... a propia vida.
Un fragmento para facer boca e lembrarnos a riqueza dos contos clásicos que van e veñen ao longo da historia, a modo de mitos revisitados:
“Había tres anos que a emperatriz lle pedira a Jacob que buscase o Barabazul que levara unha das súas doncelas. Donnersmarck quixo ser o seu acompañante militar. A moza era a súa irmá. Atopárona nun castelo baleiro xunto a outras sete mozas, todas mortas, coma ela. O Asasino xa marchara. Buscárono durante meses e finalmente fíxoos caer nunha trampa da saíron con dificultade e, logo, perderon toda pista. Anos máis tarde, faleceu pacificamente na súa cama, rico e respectado, despois de asasinar seis mozas máis.
Os Barbazuis saían a cazar perfectamente afeitados para que a barba azul que lles daba nome non os delatase. Disque había unha ducia deles, pero Chanute xuraba que eran centos. Contábase que todos tiñan un antepasado común, un home de sangue negro e barba azul e negra que atopara o xeito de se realimentar do medo dos demais e con iso vivir eternamente. Os Barbazuis non mataban ata que se consumía ese medo.”
O primeiro, levara o título "
Carne de pedra"
